آرامگاه استاد پور داود، رها شده و بلاتکلیف

آرامگاه خانوادگی استاد ابراهیم پورداود،چهره نام آشنای ایران،جهان وگیلان،در ابتدای گذر سبزه میدان به محله آفخرا،به حال خود رها شده است!

نه این آرامگاه،ثبت میراث فرهنگی شده تا به عنوان یک ابنیه تاریخی،تعمیر و مرمت شود و نه هم کسی می داند که چه کسی تولیت آن را دارد؟!

اگر اراده ای باشد،می توان با مرمت و بهسازی آن،این مکان را در راس پدر لیست اماکن تاریخی محل توجه گردشگران داخلی و خارجی قرار داد.

حال اگر بتوان این آرامگاه را یک اثر تاریخی برشمرد و می باید آرامگاه شخصیت بزرگ فرهنگی یک سده اخیر ایران،به طرز باشکوهی،مرمت شود و به گردشگران داخلی و خارجی شناسانده شود،چرا کاری صورت نمی گیرد؟

اگر مکان،دارای مالک خصوصی است و آن ها اراده ای برای مرمت و بهسازی آن، نشان نمی دهند.باید سبب را جویا شد و به احترام و پاسداشت مجاهدت های علمی و فرهنگی استاد پورداود،آستین همت را بالا زد!

اگر دولت خواهان مرمت، بهسازی مکان است ولی صرف بودجه دولتی برایش،لحاظ نمی شود،چه بهتر است با نظارت دولت در زمان عدم وجود هیات امنا برای حفظ این بنای ارزشمند،دولت آن را به افراد ویا شرکت های معتبر خصوصی جهت مرمت،بهره برداری و حفظ آن بدهد.

از وفات این گیله مرد خوشنام و مطرح بین المللی، بیش از نیم قرن گذشته است.

نیم قرن هم می شود که عابرین ازاین محل،نمی دانند بالاخره تکلیف این بنای باشکوه فرهنگی چه خواهدشد؟

راستی،چه کسی پیشگویی یا پیش بینی می کند؟ واقعا،نمی توان برای مرمت و تبدیل آن به یک مکان گردشگر پذیر،کاری صورت داد که انسان امروز،شرمنده نسل پرسنده و پیگیری که از راه رسیده ومی رسند،نشود؟!